Initiatiefnemer en fan van onze mooie stad, Herbert Boland, woont vlakbij de bouwactiviteiten. Zijn drive om het naadje van de kous te willen weten en de mogelijkheid daarover een mening te kunnen ventileren, bracht hem er toe dit weblog te starten. Hij werkt bij Beatrijs Media Group en is bereikbaar via herbert AT bouwpututrecht.nl of 06-5587 6406.
Fotoblogger Rob van der Lingen is hartstochtelijk 'stadjer' en zingt overtuigend 'Als ik boven op de Dom sta'. Als hij niet door stad of stationsgebied zwerft op jacht naar dat ene bijzondere beeld van sloop of bouw, verdient hij nieuwe camera-attributen in de database-marketingwereld. Per mail te bereiken via rob at bouwpututrecht.nl.
(vervolg op 'Eigenwijs') En nu even pragmatisch. Is het probleem dat het VMX-ontwerp opwerpt op te lossen? Ik denk het wel.
Het geluid van bus en tram kan worden tegengegaan door een royale afscherming. Ik zou dan vervolgens in de oksel van de busbaan een paviljoen bouwen. Geen kinderachtig ding, iets met serieuze maten.
Dit gebouw combineert een aantal functies:
- het zorgt voor een natuurlijke overgang met het parkje, de loop-fietsbrug en de oever – park en paviljoen versterken elkaars rol;
- het is op straatniveau een visueel ankerpunt en magneetpunt, uitnodigend door beeld en verlichting – iets wat het VMX-ontwerp niet kan bieden;
- qua vorm en materialisering contrasteert het met het VMX-gebouw. Het mag van mij zelfs fin de siecle-achtig gedecoreerd zijn – een ode aan de gesloopte De Utrecht;
- het paviljoen biedt zeker tot middernacht activiteit en leven;
- het vormt de entree tot het bieb/artplex-gebouw, door lift en trap te combineren;
- er zijn functies als toeristische balie, (cultuur)kassa's, internetplekken, boekenretourpunt, meeting point, lichte horeca;
- de langs het water gesitueerde terrasjes kunnen er worden bediend;
- je kunt er reserveren en kaartjes kopen voor een groot aantal culturele evenementen;
- wellicht wil Schuttevaer er ook wel een balie;
- verzin zelf maar...
Het gebouw oogt als een echt paviljoen, in de beste tradities, en brengt het park, de omgeving en het gebouw tot elkaar.
Laar maar horen of je het wat vindt.
[foto: een Guimard lamp bij de ingang van de Parijse metro. Bron gadl/flickr.com]
zondag 31 augustus 2008
Paviljoen
Deel of bookmark dit berichtzaterdag 30 augustus 2008
Experiment
Even een tussendoortje. Rob en ik hebben wat sloopfoto's geselecteerd en in een zogenaamde Photosynth gezet. Dit is een techniek van Microsoft om een aantal foto's te combineren in een quasi-panorama met de mogelijkheid om extreem in te zoomen.
Als je het wilt zien, klik [hier]. Bedenk dat je wel eerst een plugin moet installeren. En het kan een beetje bandbreedte kosten. Laat maar weten wat je er van vindt.
Eigenwijs
Had me eigenlijk voorgenomen voorlopig helemaal niets te schrijven over de nieuwe bibliotheek. Maar dat is niet reëel. Donderdag 11-9 [post aangepast 2-9] komt het in de Raad. Twee wethouders, Janssen en Giesberts, worden door een drietal oppositiepartijen aan de tand gevoeld. Er is een kreet die maar blijft rondzingen. Een begrip dat wortelt in onderbuikgevoelens, eigenlijk niet goed substantieel te maken is en taalkundig ook een gedrocht is:' sociale onveiligheid op maaiveldniveau'.
De jury heeft gezegd dat het VMX-ontwerp het juiste gebouw op de verkeerde plek is. Wel mooi, maar niet daar. Waarom? Simpelweg omdat het op paaltjes staat. Wat staat er nog meer op paaltjes? Juist, Hoog Catharijne. Willen we een Hoog Bibliotheek?
Dan laat zelfs de jury zich van zijn populistische kant zien en komt met de kreet 'sociale onveiligheid'. Onder het gebouw zou een onoverzichtelijke, ongedefinieerde stadse plek ontstaan die alleen maar voor daklozen en junks aantrekkelijk zou zijn. En dat zijn 'sociaal onveiligers', zoals we allemaal weten.
Volgens mij gaat het hier niet om. En misschien is het ook wel helemaal niet waar. Het gebied onder het VMX-gebouw zou zelfs voor junks cs wel eens te onaantrekkelijk kunnen zijn. Het wordt dan juist een heel veilige plek. Niemand wil er zijn!
De crux is dat de ruimte onder de wolk van VMX eigenlijk met geen mogelijkheid aantrekkelijk te maken is. Gedachte-experiment. Teleporteer jezelf naar de toekomst onder dat gebouw. Wat zie je dan? Schuin achter je een enorm bussenviaduct, op stompe pijlers. Geraas van tientallen rubber banden. Schuin voor je een spiraalvormige open fietsenstalling. Omdat het vervelend omhoog fietsen is heeft de helft zijn rijwiel neergezet op de begane grond. Het doet denken aan het oude Smakkelaarsveld. Verder zie je een enorme roltrap schuin omhoog steken, ergens verderop staat een liftenpijp. Overal is 2 meter graffiti op aangebracht. Hoog boven je de enorme metalen onderbuik van het gebouw. Treinengeluid reflecteert er vervelend. Er is schaduw, en meer wind dan in het park ernaast. Dat komt door de enorme venturi die de zwevende buis creeert. Voor regen schuilen lukt dan ook niet goed. Je maakt je snel uit de voeten.
VMX lapt de wens om op straatniveau een normaal binnenstedelijk klimaat te creëren volledig aan zijn laars ten gunste van een spectaculair ontwerp. Corio wordt door de gemeente verplicht om activiteiten in de plint van het HC-complex te creëren. En wat gebeurt er op het Smakkelaarsveld? Daar wordt gebouwd zoals Bredero dat in 1971 ook deed: beneden de infra, boven de mensen. Hoe eigengereid kan je zijn? Leren we dan helemaal niks van onze fouten?
Is dit op te lossen? Ja. Morgen de vervolgpost.
vrijdag 29 augustus 2008
woensdag 27 augustus 2008
Exit
Zijn dagen zijn geteld. Ten dode opgeschreven. Het is over en uit. Er valt niks meer aan te herroepen. Hij gaat terug naar de schepper. Hij wordt een ex-baan. Een voormalige baan. Hij gaat ten grave. Uit zijn lijden verlost.
Wie? De bak! De kortste snelweg van Nederland! De racegoot. Het droogdok. Het voorproefje van de Utrechtse periferique. Vandaag in de gemeenteberichten: een vergunning voor het slopen van tunnelbakken en viaducten Vredenburg en Mariaplaats. Inderdaad, de Catharijnebaan.
Goed nieuws, heel goed zelfs. Aan de andere kant, ik ben me er ook wel een beetje aan gaan hechten. Misschien moet ik hem de komende maanden maar wat vaker berijden. Beetje gas geven, van links naar rechts en terug, beetje in- en uitvoegen, wat inhalen.
Want straks kan het niet meer. Dan is het filerijden en verkeersdrempelen geblazen. Dan ga ik weemoedig omzien naar de tijd dat je op niveau -1 eventjes van 0 naar 100 kon.
[Beeld: Hensen Trenning]
Sedum city
Heb je het ook gezien? De bermen van de vernieuwde Graadt van Roggenweg zijn bekleed met sedum matten. Met name langs de trambaan valt het op. Instant natuur.
Sedum (vetkruid) is een groot geslacht van planten binnen de vetplantenfamilie (crassulaceae) met honderden soorten. De planten zijn succulenten die water in hun bladeren opslaan. Ze hebben een aangepaste stofwisseling. Kooldioxide wordt 's nachts door huidmondjes opgenomen en opgeslagen. Overdag staat het dan ter beschikking van fotosynthese. In Nederland komt een aantal soorten in het wild voor.
Benieuwd of zich dit goed houdt onder loopbelasting en hoe gevoelig het is voor zaadonkruid. Maar sedum zelf is een taaie rakker. Warm, droog, nat, koud, het maakt deze plantengroep niet veel uit. Sedum is bovendien een gezellig plantje, voor zover je deze kwalificatie aan een plant kan geven.
Zou dit een voorbode zijn voor de verdere aankleding van het stationsgebied? Gaan we naar een sedum city? Volgende week zal de bomenvisie stationsgebied in de commissievergadering passeren. Wat we nog missen is een visie op groene gevel- en dakbekleding. Waar blijft die? Kan de politiek niet wat meer duwen en trekken? Welke openbare ruimte en welke gebouwen zullen een taakstelling krijgen wat een milieuvriendelijke aankleding betreft? Deze stad kan nog een flinke slag maken.
Lees [hier] over sedumkokosmatten en wat je er allemaal mee kan doen.
dinsdag 26 augustus 2008
Eén generatie
Bij het neuzen in het Utrechts Archief stuitte ik op bovenste foto. De architect van het muziekcentrum en de wethouder van openbare werken 'rubben shoulders' bij het bereiken van het hoogste punt, op 26 augustus 1977.
Op nagenoeg dezelfde plek heeft de architect 31 jaar later weer een ontmoeting met Utrechtse bestuurders, nu om de sloop ervan in te luiden.
Overigens, de bezoekers van dit weblog zien er het positieve wel van in, zo bleek uit deze poll.
[bron resp. Het Utrechts Archief/gemeentelijke fotodienst en Rob van der Lingen]
maandag 25 augustus 2008
De Eendracht van het Land
Op het Leidseveer-viaduct staat een standbeeld. Twee vrouwen en een man in hecht verband. De man staat in het midden. Hij kijkt uit over het Smakkelaarsveld. Hij slaat zijn armen om de schouders van twee vrouwen. Een vrouw kijkt in dezelfde richting als de man, over het Smakkelaarsveld. De andere vrouw juist de andere kant op, over de sporen.
Het beeld is getiteld De Eendracht Van Het Land en is ontworpen door Gerrit Jan van der Veen. Het staat er sinds 1940. Het was zijn laatste beeldhouwwerk. In de oorlog was Van der Veen actief in het verzet. Hij maakte valse paspoorten voor Joden. Op 27 maart 1943 gaf hij leiding aan de verzetsgroep die brand stichtte in het Amsterdamse bevolkingsregister. Op 10 juni 1944 werd hij gefusilleerd in de duinen bij Overveen.
Wat een verhalen kleven er aan dat beeld, dat er al zo lang staat, midden in het stationsgebied! Welke verhalen zouden er zitten in het beeld, als die drie paar ogen echt hadden kunnen registeren? Wat hebben deze ogen dan veel zien veranderen sinds 1940. Utrecht in oorlogstijd; waarheen reden de treinen? De opkomst van het massale autoverkeer. Het verdwijnen van de stationswijk en het stationsplein. Vernieuwing van het stationsgebouw. Toevoeging van sporen. Het dempen van de Catharijnesingel. Nachtelijke transporten van chloor. Het pauselijk bezoek aan Utrecht en de protesten die daarmee gepaard gingen. De intrede van junks in het stationsgebied. Het bevrijdingsfestivals op het Smakkelaarsveld. Vertraagde treinen en het reizigerschagrijn.
Het beeld van Van der Veen heeft De Utrecht, het hoofdkantoor in Art Nouveau stijl van de gelijknamige verzekeringsmaatschappij, nog in volle glorie gezien en ontmanteld zien worden. Het standbeeld dat daar op stond, de Engel van De Utrecht, kreeg een plek op het Muziekcentrum en krijgt straks een plek in het Muziekpaleis. Krijgen de stille getuigen van Van der Veen een plek in de nieuwe bibliotheek, wie het gebouw ook ontwerpt?
Vlo, gastblogger
zaterdag 23 augustus 2008
Hotel Smits +2
Nog weer even door de lijst vergunningen gelopen om te zien of de bouwvergunning voor woonwinkelcomplex De Vredenburg al is afgegeven. Kon hem niet vinden. Dat wordt wel kort dag zo. Wat ik wel tegen kwam is de afgegeven bouwvergunning voor twee extra verdiepingen op het Best Western hotel gevestigd aan Vredenburg 14. Je zult het beter kennen als hotel Smits.
Over de plannen van het verwijderen van de traverse over de Jacobsstraat tussen Bijenkorf en C&A heb ik tot nu toe niets nieuws meer gehoord. Misschien dat een van de bloglezers meer weet. Dan hoor ik dat graag.
vrijdag 22 augustus 2008
Biep biep biep biep
Filmpje.
Op de site van AD/UN staat dat juryvoorzitter bOb van Reeth heeft laten weten zich van het project terug te trekken. De jury had aanvankelijk het plan om het ontwerpproces verder te begeleiden maar ziet daar nu vanaf.
donderdag 21 augustus 2008
Omgekeerd
Nu even weer wat luchtigers. We schrijven 1976. Op de plaats waar het muziekcentrum gaat komen hebben archeologen onder leiding van Tarq Hoekstra uitgebreid de geschiedenis, die terug gaat tot de vroege middeleeuwen, in kaart gebracht.
Dan komen de graafmachines en verwijderen alles wat het muziekgebouw in de weg staat. Omdat het onderkelderd wordt is dat dus zo goed als alles. Een stuk kasteelmuur en een deel van de Vlaamse toren ontspringen de dans, zoals op deze foto is te zien.
Inmiddels is de sloper ook aangeland op het niveau dat goed zichtbaar is op onderste foto's: de oostelijke kelders. Zouden ze zich realiseren hoe het er daar, pak hem beet, dertig jaar geleden uitzag?
[bron foto's Het Utrechts Archief - Gemeentelijke fotodienst]
woensdag 20 augustus 2008
Rechter
Uit de NRC van vandaag: Rapp+Rapp neemt geen genoegen met de gang van zaken. Het bureau gaf aan niet te willen meewerken aan een schadevergoeding of compensatieregeling maar zal naar de rechter stappen.
Jaren geleden heb ik zelf eens mee-gejureerd bij een softwarebouw-wedstrijd. De uitkomst werd door de nummer twee aangevochten. De jury zou dingen over het hoofd hebben gezien. Los ervan of dat het geval was, we hebben voet bij stuk gehouden. Om twee redenen. Wij zijn de jury en bepalen op onze manier hoe we tot een winnaar komen. Ten tweede, de materie is niet hard, niet kwantitatief. Je moet interpreteren en scores toekennen. Allemaal heel arbitrair. Zolang de einduitkomst maar volledig wordt gedragen door de jury. En dat werd hij in ons geval. Dat is zeer belangrijk. We zijn toen ondanks zeer zware druk niet teruggekomen op ons besluit.
Hoe de (voorzitter van de) ontwerpjury heeft kunnen instemmen met deze draai is mij dan ook een volkomen raadsel.
[edit 21:00h] Juryvoorzitter bOb van Reeth heeft al te kennen gegeven dat ze vasthouden aan de oorspronkelijke keuze. Ja, dat ze zelfs twijfel hebben aan de uitvoerbaarheid van het VMX ontwerp. Hij zegt in een telefonisch interview bij Radio M Utrecht dat ze er veel werk in gestoken hebben, dat ze heel tevreden waren met de uitkomst en dat hij zich 'serieus in het ootje genomen' voelt. Hij geeft in datzelfde gesprek VMX een veeg uit de pan, omdat ze ondanks een negatieve beoordeling toch menen recht te hebben op de hoogste score.
Foto: Wethouder Stationsgebied Harm Janssen en Christian Rapp, tijdens de bekendmaking van de winnaar van de competitie. Rapp was er speciaal voor teruggekomen van vakantie.
dinsdag 19 augustus 2008
Echt waar
Het bericht staat ook in de gemeentelijke [berichtenlijst], dus het zal wel kloppen. Bij het checken of ik niet op een ingewikkelde manier bij de neus werd genomen vond ik in de source van de mail van het persbericht dit: mailto:'redactie.architectuur@reedbusiness.nl'. Wat hebben die er nu mee te maken?!
Is dit echt een andere manier van punten optellen, en zo ja: who cares? Vorige week stond in de NRC dat architecten in toenemende mate weigeren mee te doen aan ingewikkelde en veeleisende Europese aanbestedingen die de overheid uitschrijft. Dit is natuurlijk koren op hun molen, en ik kan hen geen ongelijk geven.
Over het feit dat Rapp+Rapp afvalt zullen niet zo heel veel tranen worden geplengd. Dat VMX is verkozen komt voor mij in ieder geval als de spreekwoordelijke donderslag. In de presentatie leek het erop dat 3XN eigenlijk de goede tweede was. Niet dus.
Raar dat dit zo laat naar buiten komt. Men zou toch allang aan het rekenen moeten zijn aan de stichtingskosten van dit gebouw, want dit moet al heel snel naar de Raad. Of je rekent aan gebouw A of aan gebouw B moet toch veel uitmaken.
Anyway, nu even weer wat constructiefs. Hier de [website] en een [boekje] van VMX Architects met het plan.
Hier wat de jury op 17 juli jl. schreef in haar rapport over de oplossing van VMX.
Begin citaat.
De meest radicale keuze werd gemaakt door VMX. Hun analyse van de opdracht en hun inzicht in de situatie maakte indruk op de jury. Hetzelfde gold voor de vorm waarin zij het programma hadden gegoten: een ‘capsule’ waaruit twee identieke vormen zijn gesneden die, een kwart slag ten opzichte van elkaar gedraaid, de binnenruimtes van de bibliotheek en de woningen vormen. De ruimtelijke kwaliteit van deze ruimtes was niet moeilijk voorstelbaar. Waardering had de jury ook voor de integratie van de verschillende functies, die toch op een heldere manier georganiseerd waren en voor de flexibiliteit en de variatie in de woningtypes. Dat deze visie toch terzijde gelegd moest worden lag aan de keuze die was gemaakt om de infrastructurele drukte op het maaiveld op te lossen door het gebouw in zijn geheel op te tillen. In een andere situatie was dit wellicht voorstelbaar geweest, maar op deze plek, met alle risico’s van sociale onveiligheid, vond de jury deze keuze onverdedigbaar. De ruimte onder het gebouw overtuigde niet als een prettige verblijfsplek en gaf geen vertrouwen dat het Smakkelaarsveld op deze manier een door iedereen druk gebruikt park wordt.
Einde citaat.
Ik denk dat dit gebouw Utrecht wel het beloofde icoon biedt. Maar wat een vertoning.
[toegevoegd di 20:59h]
Christian Rapp liet vandaag op Architectenweb via een woordvoerder weten onthutst te zijn, mede omdat het bureau dinsdag pas, tegelijk met de pers, van de rekenfout op de hoogte is gebracht. "Wij wisten dit kennelijk als laatste. Zoiets hebben wij nog nooit meegemaakt en we weten hier dus even geen raad mee."
Dan Leon Teunissen, oprichter en partner van VMX Architects, op dezelfde site. Hij is de aanstichter van de commotie door de score na te tellen toen hij terug kwam van vakantie. Quote: "Voor beide partijen is de manier waarop het gegaan is niet zo heel leuk." Mm, ik herinner me nog levendig hoe een supporter van VMX de publiekspoll op dit weblog heeft lopen manipuleren. Ik heb dit hier nooit openlijk geuit, maar nu wil ik het toch gezegd hebben.
Als achtergrond: uitspraken van de voorzitter van de BNA over dreigende eenheidsworst in gemeentelijke architectuur vind je [hier].
Andere architect
Dit persbericht van de gemeente kwam net binnen. Ik zou bijna denken dat het een hoax is, maar ik publiceer het toch maar integraal. 't Is me wat, zou mijn oma zeggen. Wie gaat me vertellen wat er echt achter de schermen is gebeurd? Mag anoniem, naar de mail in dit weblog. (Even je geheugen opfrissen: VMX heeft het ontwerp dat lijkt op een plakbandhouder.)
Recent is gebleken dat bij de verwerking van de scores op de wegingsfactoren voor de architectenselectie voor de nieuwe 'Bibliotheek ++' een fout is gemaakt. Het gevolg is dat de nummers 1 en 2 in verkeerde volgorde zijn gepresenteerd. In plaats van het eerder gepresenteerde bureau Rapp en Rapp had het bureau VMX de betere score.
maandag 18 augustus 2008
Singelontwerp 2
Naar aanleiding van de vorige [post] en de discussie die daaruit voortkwam heb ik gekeken hoe de wateren liepen en hoe de oevers eruit zagen voor het werd gedempt in de jaren zeventig. Dat kan heel mooi op [Google Earth uit 1945]. Klik op Luchtfoto's en dan op Binnenstad 1945. Et voila, je krijgt iets dat net zo navigeerbaar is, maar dan in zwart-wit, 63 jaar geleden in de tijd. (Überhaupt lastig om je voor te stellen dat de wereld toen niet zwart-wit maar kleurig was, maar dat terzijde.) Prettige vlucht.
zaterdag 16 augustus 2008
Singelontwerp
Hoe staat het eigenlijk met de ontwerpen van Stadskamer, het Poortgebouw en de overkluizing van de open stadsbuitengracht? Goede vraag. Ik heb het aan de projectorganisatie voorgelegd.
Begin dit jaar heeft de raad de nodige harde noten gekraakt. Wat in september al bijna als een definitief ontwerp aan het publiek werd gepresenteerd kreeg in januari toch duidelijke de kwalificatie voorlopig. Ik ga nu niet herhalen wat er allemaal is geconcludeerd [post], maar het komt in het kort neer op dat het groen volledig langs de hele singel moet komen en dat de Stadskamer transparanter moet worden. Het ontwerp toonde een volledige geblokkeerde zichtas langs het water. Verder is er nog een grotere daglichtinval langs de beide zijden nodig zodat de sociale veiligheid niet in het gedrang komt.
Terug naar de vraag. De architecten van Corio hebben aan POS nieuwe schetsen laten zien, die al beter waren – met grotere openheid naar het water toe – maar not good enough. Nu heeft dit ook niet zoveel haast, want de bouw zal pas over enige jaren kunnen beginnen. De baas van de projectorganisatie, Hutschemaekers, is optimistisch. Ik wou dat ik de tekeningen had gezien en zijn gevoel kon delen. Voor het moment ben ik argwanend. Maar ik vermoed dat die vreselijke spinnenwebgevel al in de prullenbak is verdwenen.
Dan de singel zelf. Voor dat ontwerp is bureau Lodewijk Baljon [site] aangezocht. (Eerdere stedebouwkundige ontwerpen waren van de hand van UN Studio.) Ik denk dat het voor deze ontwerper een exercitie in nederigheid en dienstbaarheid moet gaan worden. Een Utrechter weet hoe een groene singel er uit ziet. En een Utrechter is daaraan gehecht. Daaraan hoeft een landschapsarchitect eigenlijk niet veel aan toe te voegen. Dus aub geen pretentieuze steenvlakte waarin hier en daar een verplicht boompje als decor fungeert.
Stationsplein Apeldoorn 2006. Ontwerp Lodewijk Baljon Landschapsarchitecten (bron: fiets-nl /Flickr)
Bekijk de Weerdsingel zoals deze er nu bijligt. (Iedereen kan zich vast nog wel die nare parkeerbosjes herinneren.) Trek dit door om het hoekje bij Paardenveld. Zorg voor een gevarieerde boombeplanting. Dat is toch een tijdloos, eenvoudig en prachtig ontwerpuitgangspunt? Dan kun je altijd nog zien of je de 20 meter ruimte tussen singelkade en het Muziekpaleis nog extra aankleedt met wat trappen. Dat hoeft niet ingewikkeld of designerig te zijn om te werken. Kijk maar naar de Bemuurde Weerd.
De echte uitdaging op die plek is van andere aard: licht. Zonlicht met name. Dat zal er namelijk niet meer zoveel zijn als de nieuwe gebouwen er staan. Hoe creëer je op de stoep van het Muziekpaleis een prettige buitenruimte, ook voor dagen die niet zo lang zijn? Lastig.
[edit:] Ter inspiratie een beeld van de manier waarop het in Amsterdam is opgelost.
vrijdag 15 augustus 2008
Takelen
Vandaag is het brok oude muur inclusief betonfundering, dat naast de ingang van het oude muziekcentrum stond, weggetakeld en langs de schutting geparkeerd. Het stuk bestaat uit tufsteen van de romaanse kerk van het eerste Catharijneklooster uit de twaalfde eeuw en uit baksteen van het kasteel, gebouwd vele eeuwen later op dezelfde plek.
Overigens heb ik nooit zo goed begrepen wat dat stuk daar nu eigenlijk moest en waar het precies vandaan kwam. Ik heb daarom wat zitten researchen. Post daarover volgt.
Overigens is de kariatide, de decoratie uit De Utrecht, gisteren ook afgevoerd naar een depot.
donderdag 14 augustus 2008
Complex
In juni schreef raadslid Gerda Oskam op haar [weblog] over de complexiteit en haalbaarheid van het Utrechtse stationsgebiedproject. Wat mij raakte was dat ze de zorg uitsprak dat dit project over een aantal verkiezingsperioden is uitgesmeerd. De dossiers zijn ingewikkeld, voor zowel raadsleden als wethouders. En wat gebeurt er over ruim een jaar, als er weer verkiezingen zijn? Dan stappen de ingewerkte bestuurders en politici op. De ambtenaren proberen vervolgens met zo weinig mogelijk kleerscheuren te koersen op de verzette bakens.
Een project met deze omvang en reikwijdte zou eigenlijk college-overstijgend bestuurd moeten worden. Ik denk nu even hardop want ik zie ook niet zo snel de praktische uitvoerbaarheid hiervan. Maar er moet toch een manier te vinden zijn om vier jaar ervaring vast te houden? Dat bespaart ons in ieder geval gênante vertoningen in raadsvergaderingen, zoals begin dit jaar toen men zich het hoofd brak over de aard van de overkluizing van de singel en de 45 meter onbebouwde strook en iedereen zich liep in te dekken en te verschuilen.
Naar aanleiding van het berichtje op Oskams weblog heb ik de bestuursrapportage Stationsgebied van september 2007 er nog even bijgepakt. Het is nog maar zo kort geleden, maar wat een enorme verschillen tussen droom en daad. Ik denk niet dat ik daar hier en nu op in moet gaan – een paar onderwerpen zijn nog wel postings waard – maar de eerstvolgende bestuursrapportage zal waarschijnlijk uitgebreid stilstaan bij de bijgestelde planningen.
Oh ja, Oskam merkt op dat er in de planningsfase tot nu toe als 54 miljoen euro is uitgegeven. Waar ze dat getal vandaan heeft weet ik niet, maar ik vind het nogal veel. De gemeente zal in totaal 350 miljoen gaan investeren. Daarvan wordt bijna alles afgedekt door inkomsten uit onroerend goed. Van dit bedrag werd vorig jaar 38 miljoen aangemerkt als risico. Hoe zouden de analyses in 2008 uitpakken? Kosten van grondstoffen en energie stijgen, de rente en de inflatie idem dito, de economische groei is door het CPB zojuist weer naar beneden bijgesteld. Men is huiverig voor wat men nog in de grond gaat aantreffen aan vervuiling en historische resten.
Maar ik wil hier niet gaan lopen doemdenken. De stad Utrecht is als regio aantrekkelijk en scoort hoog in menig lijstje. De grootste ontwikkelpartners, Corio, Jaarbeurs, NS Poort en Prorail zitten niet in sectoren waar klappen vallen. Het moet dus goed mogelijk zijn dit gigaproject langs alle obstakels te loodsen. Ook met een reeks van bestuurswisselingen.
woensdag 13 augustus 2008
Omfietsen
Er is één voordeel aan de fietsomleidingen langs het Smakkelaarsveld: ze gaan in op een datum dat de duizenden nieuwe studjes er in ieder geval niet aan hoeven te wennen.
Volgende week is de bouwvakvakantie voorbij. Dan maakt het fietspad tussen station en Vredenburg plaats voor een diep gat in de grond voor het kabelwerk. Dit is nodig omdat de enorme kabelbundel onder het water zal gaan lopen, een water dat bovendien nog iets wordt verlegd naar het zuiden, dus dichter naar de gevel van Gildeveste toe. De bussen zullen ook gaan opschuiven en gaan rijden op het nieuwe asfalt.
Als ik de berichtgeving op Alles over Utrecht lees over de omleiding lijkt men zich wat zorgen te maken over de nieuwe route. De Fietsersbond publiceert alternatieve routes en opent een soort meldpunt. Volgens mij niet nodig. Het fietsorganisme past zich razendsnel aan en zal zelf nieuwe optimale routes bedenken. Er zijn in dit gebied onder gewone omstandigheden al enkele kruispunten waar je je over verbaast dat er zo weinig fout gaat. Dat is het kenmerk van de stadse fietser: die glijdt als een druppel water over een gewassen motorkap. Het gaat bijna altijd goed. Om twee redenen. Iedereen geeft zijn ogen goed de kost en er is safety in numbers.
Oh ja, laten we ons alvast geestelijk voorbereiden op nog veel ingewikkelder omleidingen als de Catharijnesingel en het Stationsplein open liggen, beste Fietsersbond. Dit is nog maar peanuts.
Even terug naar de werkzaamheden. Het viel me op dat de aannemer plompverloren de Leidsche Rijn heeft afgedamd en vervolgens gedempt. Dit is toch stromend water? Misschien is er ergens een bypass gemaakt. Uit het verslag van de voorlaatste schouw begreep ik dat het tweelaags fietsparkeergebouw wordt gesitueerd op dat gedempte water – het hangt er dus niet boven zoals ik eerder meldde. Het komt met zijn voetjes in het zand en met zijn 'armen' om de dikke wilg die nu nog aan de oever staat.
maandag 11 augustus 2008
In tweede instantie
Een kleine tachtig blogbezoekers gaven hun mening over de architectenkeuze voor de bibliotheek. Er blijkt een grote betrokkenheid uit. 65 Procent staat achter de keuze, de rest vindt het een gemiste kans. Je ziet hierin de controverse doorklinken die ook al voelbaar was bij de jurypresentatie. Het is wel duidelijk dat dit gebouw de hearts en minds moet gaan veroveren. Nu zal het dat ook wel gaan doen, daar ben ik niet bang voor, maar niet dankzij de looks.
Tijdens een van de eerste vergaderingen van de commissie Stedelijke Ontwikkeling van dit najaar zal de financiële haalbaarheid van dit gebouw worden gepresenteerd. Zo'n honderd miljoen mag het kosten. Anders dan bij het Muziekpaleis staan hier nog inkomsten van appartementenverkoop tegenover. Waar ik echter benieuwd naar ben is wat de Raad vindt van de keuze en op welke manier er nog enige groenambities op dat bouwperceel kunnen worden gerealiseerd. De bomenvisie ligt er, maar er zijn meer aspecten aan stedelijk groen waar ik eigenlijk nog weinig substantieels over heb gelezen: vegetatiedaken en groene gevels. En dan bedoel ik geen klimopje tegen een muur of een acertje in een leuke Intratuinpot op het balkon. Nee, serieuze compensatie voor de groei in beton, staal en glas. Met name Corio, die zoveel nieuwe vierkante meters mag realiseren, zou op dit vlak wel eens iets aan onze stad mogen teruggeven. Ook al staat het nergens in een contract of ontwikkelingsovereenkomst, maar gewoon als een teken van goodwill.
zondag 10 augustus 2008
Vorderingen 6
De exterieur-sloop is voortgeschreden tot aan de rooilijn van het nieuw te bouwen winkel-appartementencomplex. Kijk maar eens als je er langs loopt. Tussen het muziekpaleis en dat gebouw komt een heus straatje. Bijna iedereen die ik sprak verbaasde zich erover hoe snel het nu opeens gaat. Uiteraard zitten er nog kelders en de muren moeten zorgvuldig worden verwijderd opdat de kasteelfundamenten niets te lijden hebben. 1 oktober zal de locatie bouwrijp opgeleverd moeten zijn. Terwijl ik dit schrijf realiseer ik me dat toen ik begon met dit weblog heel braaf met de goegemeente meeschreef dat Corio op 1 oktober (let wel: 2007) beslist de beschikking moest hebben over het terrein want anders zou de gemeente geconfronteerd worden met claims en zou de schade in de miljoenen gaan lopen. Wie herinnert zich niet dat irrelevante ekstergedoe?
Van die dingen. Het is nu precies een jaar later. Geen ekster en KvO houdt zich momenteel gedeisd. Dit jaar wordt 1 oktober wel gehaald en mag de bouwer van Corio en ING Real Estate het terrein op. De gemeente heeft gas teruggenomen, dat is duidelijk. Minder spierballen, niet dreigen, meer luisteren, meer masseren, realistisch plannen, een paar juristen extra standby. Create flow and go with it.
donderdag 7 augustus 2008
woensdag 6 augustus 2008
Vorderingen 4
Filmpje deze keer. Wel een beetje blokkerig, maar het gaat om het idee.
Bouwschade
Rond de sloop en bouw worden trillingen gemeten. Op de foto zie je een apparaatje dat achter de roldeur van een van de winkels aan het Vredenburg is gemonteerd. Ik heb nog geen uitleg van het gemeentelijk projectbureau gehad, maar dit is wat ik erover de methodiek tegenkwam op de site van AV-Consulting, een bedrijf dat je hiervoor kunt inhuren.
Het handelt zich om onbemande trillingsmonitoring volgens SBR-richtlijnen. Trillingen rondom bouwplaatsen worden gemeten om te zien of ze geen kritische waarden overschrijden zodat er kans bestaat aan schade aan omliggende gebouwen. Bij overschrijding kan de uitvoerder direct ingrijpen.
Onbemand meten kan op twee manieren. Enerzijds via periodieke rapportages die via een GPRS-modem naar een e-mail adres worden gezonden. Bij grote projecten werkt men liever met de tweede methode: directe waarschuwing via sms. De uitvoerder kan dan bijvoorbeeld vanuit de bouwkeet direct kijken welke trillingsniveaus er optreden. Zo kan hij meteen ingrijpen. Of de metingen rondom Vredenburg ook zo worden uitgevoerd hoop ik nog eens te horen. Maar het lijkt er wel op.
Laat ze maar komen, de heipalen.
